Medine’nin sessizleri

او گفت که حق تنهاست

ای وای بر آن کس که

فهمیده و حاشا کرد

افسوس که درد اینجاست

در خانه خود زهرا

در فتنه قدرت سوخت

یک شهر تماشا کرد

بی تفاوت نشستند

همان اهل دینداری بی هزینه

راه تاریخ عوض شد

به لطف تماشاچیان مدینه

پشت آن در که دری به جنت بود

عوض مردم چه شد که هیزم رفت

بین آن شعله اگرچه زهرا سوخت

دود آن آتش به چشم مردم رفت

افسوس دریغا دردا

دیروز شد اندوه فردا

زهراست به میدان و

تکلیف علی صبر است

این صفحه از تاریخ

هر لحظه آن درس است

آن خانه نشینان که

پیمان شکنی کردند

یا در پی دنیایند

یا در دل شان ترس است

فاطمه خطبه میخواند

ولی کر شده گوش وجدان خفته

ساکتان مدینه

مگر او به جز گفتن از حق چه گفته

فاطمه تا خانه های مردم رفت

تا به پیمان غدیر برگردند

حیف از آن بانو که درد او این بود

اهل آن دوران مردم بی دردند

افسوس دریغا دردا

دیروز شد اندوه فردا

شاعر: محمد رسولی