Bir buçuk yıldır ne yârım var ne yarımcı

سخته چقدر جون کندنم این لحظه های آخری

قامت خمیده از غمت مثل غم بی مادری

این درد و دل های منه حرف برادر خواهری

غروب بود و پیش چشمام سرت رو ز تن میبریدن

غروب بود و پیش چشمام موهای سرت رو کشیدن

غروب بود و پیش چشمام دیدم پیرهن از تنت می دریدن

غروب بود و پر از غم بود غروبی به رنگ غروب عذاب

غروب بود و پر از غم بود تو رفتی و آزاد شد آب

غروب بود و پر از غم بود وای از لالایی گفتنای رباب

هذا فِراقُ بَینی وَ بَینِکَ ...

یه سال و نیمه که داداش شدم جوون مرگ غمت

میمرم و زنده میشم با خاطرات ماتمت

من خم شدم تا خم نشه این بیرق و این پرچمت

خوردم زمین صد بار داداش تا که نیفته علمت

زمین خوردم کجا بودی نمونده برام دیگه بال و پری

زمین خوردم کجا بودی نمونده برام معجر و روسری

زمین خوردم کجا بودی بیا دیدنم این دم آخری

کجا رفتی ببینی تا یه دریا توی چشمای خستمه

کجا رفتی ببینی تا هنوز رد شلاق روی دستمه

کجا رفتی ببینی تا فقط کهنه پیراهنت هستمه

هذا فِراقُ بَینی وَ بَینِکَ ...