Perişan, perişan; Kerbelâ’yı anıp rohzeler okuyor

غریبونه غریبونه کی از دردای قلبش چی میدونه

مرد باید باشی بفهمی که عمه هات بین شعله ها جلو چشم نامحرما

میره به غارت معجر دو دست زینب بر سر

صدای خنده حرمله منو میکشه آخر آخر

نگاه اشک بار بچه ها میون دود میزند صدا

کجایی ای عمو رفت روی نیزه ها دلبر زهرا

شده قاتلش کندی خنجر

میدید که حسین میزنه پر پر

زیر سم اسب ها رفت پیکر

غریب مادر غریب مادر

غریب مادر غریب مادر ...

دلش خونه دلش خونه

تا آب میبینی باز گریه اش میگیره

چه سنگینه غم قلبش

یه عمره با همین روضه میمیره

آه از یاد مجلسی که سر حسین بود و خیزرون

سکینه از غصه میده جون

تا بالا میره هر بار چشم رقیه شد تار

تا غرق خون میشه لب ها میمیره زینب انگار انگار

میون تشت دندونش شکست

چشم رقیه رو عمه بست

دل رباب آتیش گرفت از اینکه بی حیا شد مست

نداره دیگه درداش مرهم

عزادار این داغ و ماتم

روی لب هاش روضه این غم

غریب مادر غریب مادر

غریب مادر غریب مادر ...