Ey günahkârlara müjde

زهرا روز محشر آورد بهر شفاعت

دست های نازنینم

تشنه لب در آب رفتم

این سخن با خویش گفتم

من چگونه آب نوشم

شاه را عطشان ببینم

مشک را پر کردم از آب و

به خود گفتم که باید راه نزدیکی

برای خیمه رفتن برگزینم

راه نخلستان گرفتم

لیک از شمشیر دشمن

قطع شد دست علمگیرم

یسار و از یمینم

فکر کردم دست دادم

آب دارم غم ندارم

سرفرازم ساقی اطفال و

شاهنشاه دینم

وای ناگهان دیدم

که در ره ریخت آب و سوخت قلبم

تیر زد بر مشک آن خسمی که بود اندر کمینم

دیگر از دیدار اطفال حرم شرمنده بودم

تیر زد دشمن به چشمم تا که طفلان را نبینم

گفتم اکنون خوب شد

خوب است برگردم به خیمه

ناگهان بر سر فرود آمد عمود آهنینم

ای وای حسین ...