Yine Medine hikâyesi, garipliğin hikâyesi

کبوتریم و پر میگیریم میریم زیارت مدینه

چشمم رو میبندم تو رویا قدم میذارم

عاشقونه پامو تو صحن حرم میذارم

دست رو سینم میزارم میدم یک سلام

با سلام من میشم چهار امام

السلام السلام ...

مدینه انتهای درده با آل فاطمه چه کرده

تو کوچه باز طناب کینه به دستای یه پیر مرده

شعله داره بازم توی خونه پا میذاره

باز خدا رو شکر این خونه محسنی نداره

تا زمین میخوره میکنه زمزمه

خورده اینجا زمین مادرم فاطمه

مادرم فاطمه فاطمه فاطمه

اگه امونشو بریدن تو کوچه غربتش رو‌ دیدن

دیگه جوونشو نکشتن دیگه سرش رو نبریدن

پشت مرکب اون شب واسه عمه گریه میکرد

هی زمین می افتاد و یاد رقیه می کرد

روضه میخونه با یاد شاه غریب

خاکی شد صورتش یاد خد التریب

یا حسین ...