Onun merhameti ve ahlakı anne gibiydi, Hasan

به فکر صحن و سرا و حرم نبود حسن

نجف برای علی کربلا برای حسین

مدینه خادمی مادرش نمود حسن

تمام راه نجف تا به کربلا دیدم

نوشته اند ملائک به هر عمود حسن

گمان کنم که به گوشم بجای لالایی

به گریه مادرم آهسته می سرود حسن

به روی باز شده همدم جزامی ها

کریم شهر مدینه خدای جود حسن

شتر سوار جمل پیش پاش زانو زد

نشانده آتش فتنه در این فرود حسن

زمان دفن چه خالی نمود عقده خویش

خدای نگذرد از آن زن حسود، حسن

به تیر و زهر چه حاجت به کودکی کشتند

میان کوچه به آن سیلی یهود، حسن

ز کوچه مادر خود جمع کرده و برده

به گوش پاره شده ، صورت کبود ، حسن

شاعر: قاسم نعمتی