Yine gariplik ismi kalbimi sıkıyor

اسم حرم میاد دلم ماتم میگیره

عکس خرابه ی بقیع و تا میبینم

اشکم امونم نمیده گریه ام میگیره

گریه ام میگیره آقام حسن یه دونه زائرم نداره

گریه ام میگیره یه گنبد طلا حتی علم نداره

گریه ام میگیره حتی آقام شعر قدم قدم نداره

قدم قدم با یه علم

آخر میریم تو صحن زیبای حسن

به زودی تو صحن آقا

میریم یه مشایه با کلی سینه زن آقام حسن

جانم حسن جانم حسن

ای جان جانانم حسن جانم حسن

چه باب قبله ای داره اربابم اما

حسن یه سایه بونی ام نداره حتی

تو این شبایی که آقام زائر نداره

روضه میگیره مادرش حضرت زهرا

تصورش کن تو باب قبلهٔ حسن وایسی ایشالله

تصورش کن آروم آروم اشک میریزی میری پایین پا

تصورش کن دست ادب به سینه میگی سلام آقا

سلام آقا که الان تو بقيع هستم

دخیلم رو به باب القاسمت بستم

حسن جانم

غلط گفتم که چیزی توی کاسه م نیست

منو دست حسین دادی حواسم نیست

حسن جانم

حسن جانم حسن جانم ...

الهی دق کنم غرورشو شکستن

هنوز شبا تو خواب آقام میزنه فریاد

پیش نگاش چی شد که تو یک شبه پیر شد

از بعد داغ کوچه ها به لکنت افتاد

تصورش کن یه مادرو چهل تا بی حیای نامرد

تصورش کن هرکی یه جور پیش پسر مادرو میزد

تصورش کن وقتی همه رفتن عقب مغیره اومد

من ایستاده بودم دیدم که مادرم را

دشمن گهی به خانه گاهی به کوچه میزد

گردیده بود قنفذ همدست با مغیره

او با غلاف شمشیر این تازیانه میزد