İftar sofrasında senin dudağını hatırladım

یاد تشنگی های بی بی زینبت افتادم

من با دیدن ظرف آب

یاد طفل بی بی رباب

گریه کردم گریه کردم گریه کردم آقا

لحظه های رفع عطش

یاد طفلی که کرده غش

گریه کردم گریه کردم گریه کردم آقا

افطار ها به کام دلم زهر میشود

ارباب ما گرسنه و تشنه شهید شد

قلبی که نسوزه به ما نیومده

روزه بی روضه به ما نیومده

یا اباعبدالله ...

سر سفره افطار یاد سرت افتادم

یاد خستگی های قلب دخترت افتادم

من با دیدن قرص نون

حتی لحظه های اذون

گریه کردم گریه کردم گریه کردم آقا

دست من نبوده آقا

این روزا با بوی غذا

گریه کردم گریه کردم گریه کردم آقا

ز خانه ها همه بوی طعام می آمد

ولی به جان تو بابا گرسنه خوابیدم