Ebâ Abdillah’ın ilk orucuna

به اولین روضه اباعبدالله

حلالم کن ای خدا ندارم دیگه

قسم به اندازه اباعبدالله

تا این اسمو دلم میگه

صدامو میشنوی دیگه

ببین میشه همین آروم جونم

عجب آرامشی دارم

با گریه خواهشی دارم

میخواهم با سوز دل بازم بخونم

بغل وا کن که پناه خودمی

بغل وا کن تکیه گاه خودمی

اصلا میشنوی این صدامو

اصلا میبینی گریه هامو

بیا دونه به دونه بشمارم غمامو

بیا یه کم بشین کنارم

پناه دل بی قرارم

تو زندگیم به جز تو هیچکی رو ندارم

بغل وا کن که پناه خودمی

بغل وا کن تکیه گاه خودمی

تو میخری ناله دل این نوکر

به تکرار ناله غریب مادر

تو تکرار ضربه های تیغ و خنجر

به تکرار ناله غریب مادر

صدای خسته خواهر

دوباره خاکیه مادر

نگم شام غریبان حرم رو

همش یاد تو می افتم

چقدر با ذوالجناح گفتم

کجا انداختی جان حرم رو

بغل وا کن برای دخترت

بغل وا کن چی اومده سرت

این چه بلاییه سرت آوردن

چه جوری از گودال درت آوردن

این چه بلاییه سرم آوردن

خلاصه جنگ رو تو حرم آوردن

به خاک سیاه نشستم

چقدر چشم به راه نشستم

برا دیدنت سه ساعت جلو قتلگاه نشستم

پا پس نمیکشه

همه رفتن ولی شمر که دست نمیکشه

زینب رسید و گفت

مادر بیا ببین دیگه نفس نمیکشه

تاختن اونا که ملک ری رو باختن

بدجوری با همدیگه ساختن

تو رو توی گودی انداختن

زیر و رو شدی

پشت و رو شدی

چه جوری با مادرت روبرو شدی

بی هوا زدن با عصا زدن

جلو خواهر تو با کف پا زدن

ای حسین من ...