Benimle bir nefes al

متکان مرا ز دامن

که به یک تکان ساده

شکند دل غباری

تو مخوان مرا حقیرم

تو مبین مرا فقیرم

دل من حسین دارد

تو که خویش را نداری

نه به شوق گندم آیم

نه به کار مردم آیم

مگر از سر محبت

تو بگیری ام به کاری

تو بر آن شدی بگیری

شده دست شمر را هم

تو فراتر از تصور

تو بزرگ مردی آری