Bazen kalpten, bazen gözden, bazen candan seni ararım

نمی دانم تو را ای یار هر جایی کجا جویم

ندارم همچنان یک جا قرار از بی قراری ها

اگر چه در حقیقت حاضری هر جا تو را جویم

اگر چه از رگ گردن تویی نزدیکتر با من

تو را هر لحظه از جایی من سر در هوا جویم

ز محراب اجابت می شود مقبول طاعتها

نجویم گر تو را ای قبله عالم که را جویم؟

شفا چون آیه رحمت شود از آسمان نازل

من مجنون علاج خویش از دارالشفا جویم

شاعر: صائب تبریزی

***

من در به در چه دری زنم

ز درت اگر تو برانی ام

تو اگر به خانه نخوانی ام

چه ثمر ز مرثیه خوانی ام

منم و به گوشه مأمنت

من و توشه خوشه ز خرمنت

چو غبارم و روی دامنت

تو نشاندی ام ، نتکانی ام

به حضور و خلوت من تویی

همه فخر و عزت من تویی

تو ولی نعمت من تویی

پی و این و آن ندوانی ام

به ره وفا بنشان مرا

ز می ولا بچشان مرا

سوی باوری بکشان مرا

که به داورت برسانی ام

به نمازم اشک غمت وضو

نبرم نیاز به هیچ سو

که مرا تو بوده ای آبرو

چه به پیری ام چه جوانی ام

به یقیقن مرا ز گمان رسان

ز خطر مرا به امان رسان

نه مرا به نان که آن رسان

مگر از خودی برهانی ام

نبود مرا به جز از تو کس

همه عزتم ز تو هست و بس

ز شما زدم همه دم نفس

تو نگو که من ز شما نی ام

به فدای خشکی حنجرت

سر بی تنت تن بی سرت

به نگاه آخر خواهرت

نگهی به سوز نهانی ام