Son vasiyetler

از سر شب حالم پریشونه

دست توئه کلید آزادیم

مدتیه دلم تو زندونه

نذار که آبروم بره امشب

غیر خودت کسی نمیدونه

دامن تو تو دست لرزونم

اما یقه ام تو دست شیطونه

میگفت میخواهی بری برو اما

آخرشم تو رو میسوزونه

اما صدای مهربونی گفت

شب شب قدره وقت بارونه

یه کوه غصه رو شونه ات باشه

وقت سحر سبک میری خونه

خوش به حال اونکه نجف رفته

یا کربلاست یا که خراسونه

وای که چه قدر خونه تو خوبه

بیچاره اون کسی که بیرونه

بیچاره اون که اومده امشب

اما تماشاچی و حیرونه

بیچاره اون که زیر این بارون

تشنه میاد و تشنه میمونه

من نمیخواهم دوباره برگردم

پشت سرم همش بیابونه

هیچی ندارم ای خدا غیر از

این دل خسته ای که داغونه

خودم نشستم این میون اما

دلم نجف میون ایوونه

کمک کنی من از همین الآن

میخواهم بدم یه قول مردونه

صحبت مردی شد دلم پر زد

برای اونکه مرد میدونه

مردی که تو دلش پر از آهه

راز دلش رو چاه میدونه

مردی که تو چشماش پر از اشکه

اما لبش همیشه خندونه

مردی که کوله بارشو بسته

یه امشبو تو خونه میمونه

چشمای خسته شو به در بسته

انگاری چشم به راه مهمونه

مهمونی که داره میاد امشب

عمریه داره روضه میخونه

بسه تو دنیا موندنت آقا

دنبالت اومدم بریم خونه

هر جا تو باشی خونمون اونجاست

بی تو علی بهشت زندونه

راستی الآن داریم میریم خونه

گفتی وصیت های آخر رو

گفتی کجا باید بره زینب

گفتی گلای یاس پرپر رو

گفتی علی به گوش عباسم

قصه مشک و تیر آخر رو

گفتی برا حسن پسر هاشو

گفتی برا حسین اکبر رو

گفتی به زینبم دم آخر

پیروهن دوخته مادر رو

گفتی برای زینبم باید

یه روز ببوسه زیر حنجر رو

گفتی براش قصه غارت رو

قصه گوشواره و معجر رو