Eğer Murtaza’nın abasının yamaları hep olsaydı

خوش بود دلم همین عبا دل زهرا رو برده بود

سالگرد ازدواجمون براش یه چادر خریدم

فاطمه هم این عبا رو هدیه برام آورده بود

این روز خوب زندگی یه روزی هم بدش رسید

چادرش خاکیشو دیدم کاش علی اون روز مرده بود

حالا نیستی ببینی فاطمه از اون همه تاب و تبت

دعا های نیمه شبت چه خانمی شد زینبت

وای وای دنیا چه نامرده

وای وای با علی بد کرده

حبیبه نرو علی غریبه ...

خانمم مثل قدیما مثل اون قدیم ندیما

تو بخند بازم هوای خونمون مثل قدیم شه

خانمم هم بودی همسر هم برام بودی یه مادر

بابای یتیمای شهر بعد تو باید یتیم شه

خانمم بگو ایشالله خوب میشم نرم دم چاه

شب مرگ زندگیم شه اگه باز حالت وخیم شه

آسمون من به جون من تو هستی صاحب خونه سایه بون من

قد کمون من جوون من از زخم سینه ات داره میره خون من

شد دعای من نوای من خدا تو رو نگه داره برای من

یه نگاه ببین فقط همین آسمون ابری تره یا چشمای من

حبیبه نرو علی غریبه ...