Canım Zehra

چرا به من نگفته بودی که پیکرت مثل خزونه

رو این کفن گلای زخمت زده جوونه

باز دوباره چشماتو وا کن عزیزم

منو نگاه کن که دارم رو لحدت خاک میریزم

جانم زهرا جانم زهرا ...

چشما سرخه دلها مضطر با نجوای مادر مادر

ببین دارن آتیش میگیرن

ببین گلات دارن میمیرن

تو این سکوت حتی نمیشه زبون بگیرم

کاشکی میشد پیش مزارت بمونم

علی رو هم خاک بکنند تا که کنارت بمونم

باز دوباره چشماتو باز کن عزیزم

منو نگاه کن که دارم رو لحدت خاک میریزم

سیل خونه اشکای من از دستم رفت دنیای من

به کی بگم چه حالی دارم با بغضی که توی گلومه

تو رفتیو منم مثل تو کارم تمومه

قاتل من آتیش این صبر منه

دیگه از امشب خونمون بدون تو قبر منه

باز دوباره چشماتو وا کن عزیزم

منو نگاه کن که دارم رو لحدت خاک میریزم

جانم زهرا جانم زهرا ...