Hanımım, eskisi gibi

تو بخند بازم هوای خونه مون مثل قدیم شه

خانومم هم بودی همسر

هم برام بودی یه مادر

بابای یتیمای شهر

بعد تو باید یتیم شه

خانومم بگو ایشاالله

خوب میشم نرم دم چاه

شب مرگ زندگیم شه

اگه باز حالت وخیم شه

فاطمه آسمون من به جون من

تو هستی صاحب خونه سایه بون من

قد کمون من به جون من

از زخم سینه ات داره میره خون من

شد دعای من نوای من

خدا تو رو نگه داره برای من

یه نگاه ببین فقط همین

آسمون ابری تره یا چشمای من

واویلا حبیبه نرو علی غریبه ...

خانومم چیه قضیه راسته یا فکر علیه

فکر کنم یکی دو ماهه که تو بازوتو میبیندی

خانومم باشه بخند و

تو خونه ات نقاب ببند و

باشه من تابوت میسازم

تا که باعث شه بخندی

خانومم یه لحظه دیدم

رخ تو کاش نمیدیدم

چون شده مثل کسی که

افتاده از رو بلندی

فاطمه بال و پر شکست گوهر شکست

وقتی که پهلوت زهرا پشت در شکست

تو دست علی سپر شکست

دل تو همراه دل حیدر شکست

در جدا شده دعوا شده

دیدم تو خونه مون برو بیا شده

شدت صدات این طور میگفت

فاصله بین دنده هات زیاد شده

اگه عبای مرتضی همیشه پینه خورده بود

خوش بود دلم همین عبا دل زهرا رو برده بود

سالگرد ازدواجمون براش یه چادر خریدم

فاطمه ام این عبا رو هدیه برام آورده بود

این روز خوب زندگی یه روزیم بدش رسید

چادر خاکیشو دیدم کاش علی اون روز مرده بود

حالا نیستی ببینی فاطمه

از اون همه تاب و تبت

دعا های نیمه شبت

چه خانومی شد زینبت

وای وای دنیا چه نامرده

وای وای با علی بد کرده