O kadar yorgunum

انگاری اندازه هزار نفر خستم

انقدر خستم

منم از ناله و از چشمای تر خستم

انقدر خستم

بس که میزنم روی سینه و سر خستم

انقدر تنهام

دیگه وقتی اومدم از اون سفر تنهام

انقدر تنهام

حتی از کوفه و شام بیشتر تنهام

انقدر تنهام

وقتی مونده باشم از تو بی خبر تنهام

برای غصه های سینه مرگ درمونه

داغ یه شیرخواره مون به حرف آسونه

داغ دل منو فقط حسین میدونه

حسین جان به جان مادرم

دیگه آب گذشته از سرم

به دادم برس برادرم

حسین جان ...

انقدر سخته

اینو من میگم با این دلی که سرسخته

انقدر سخته

با غریبه ها که باشی همسفر سخته

انقدر سخته

به دلاشون اشکا باشه بی اثر سخته

انقدر سخته

ببینی کبوترو بی بال و پر سخته

انقدر سخته

ببین برادرو بدون سر سخته

انقدر سخته

به عدو بگی لباسشو نبر سخته

ذبیح ما رو خاک قتلگاه غارت شد

خیمه ما به دست یک سپاه غارت شد

هشتاد و چهار چادر سیاه غارت شد

منو دست بسته و طناب

منو گریه های بی حساب

منو بی قراری رباب

حسین جان به جان مادرم

دیگه آب گذشته از سرم

به دادم برس برادرم

حسین جان ...

انقدر دیدم

دخترامونو اسیر و خون جگر دیدم

انقدر دیدم

دفن یه سه ساله رو دم سحر دیدم

انقدر دیدم

هر دفعه به نیزه گفت منم ببر دیدم

انقدر خسته ام

مثل حال خیمه های شعله ور خسته ام

انقدر خسته ام

مثل اون همه اسیر بی سپر خسته ام

انقدر خسته ام

مثل قصه رقیه و پدر خسته ام

با هر نفس تو اون همه عذاب مردم من

با تازیونه خوردن رباب مردم من

پیش سرت تو مجلس شراب مردم من

به جون سه ساله شهید

دیگه نوبت منم رسید

قدم مثل دخترت خمید

حسین جان به جان مادرم

دیگه آب گذشته از سرم

به دادم برس برادرم

حسین جان ...