Hüseyin’im, ey kefensiz garip

همش غمت روی دل شکستمه

ببین که پیرهنت هنوز تو دستمه

نشد به پیکر تو سایه بون بدم

نمیتونم منم تو سایه جون بدم

منو میکشه یاد پیکرت

منو میکشه زخم حنجرت

منو میکشه خشکی لبت

منو میکشه جسم بی سرت

یه سال و نیمه کار خواهر تو گریه است

یه سال و نیمه فکر حنجر بریده ام

یادم نمیره دیدمت میون گودال

یادم نمیره نیزه از تنت کشیدم

حسین من غریب بی کفن ...

یه سال و نیمه که باهامه این عزا

دیدم سر تو رو تو مجلس شراب

با چوب خیزرون لبت رو پاره کرد

یکی به دخترت با دست اشاره کرد

منو میکشه گریه رباب

منو میکشه مجلس شراب

منو میکشه کار حرمله

که ریخت رو زمین جلوی چشمم آب

برای دست بچه ها طناب آوردن

شبیه پیرهن تو معجرم رو بردن

سکینه و رقیه و رباب تو بازار

به جا تموم بچه ها کتک میخوردن

حسین من غریب بی کفن ...