Kalk kardeşim, Zeynep huzursuz

رحمی کن اباالفضل

داداش غریبت هیچکی رو نداره

ای تکیه گاه من پاشو ای علمدار

قحطه آبه خیمه

اینجوری نخواب و مشک آبو بردار

تو رفتی و قرارم رفت

برادر کی من دار و ندارم رفت

تو رفتی و سپاهم رفت

همه دیدن که پشت و پناهم رفت

اباالفضلم اباالفضلم ...

با نیزه ها چه جور اعضاتو دریدن

ای بالا بلندم من واست بمیرم دستاتو بریدن

بعد تو کار من میدونم تمومه

بغضی تو گلومه

پیش دشمنامون حرف از آبرومه

ندارم من دیگه طاقت

بلند شو تا خیمه ها نشه غارت

به زن های حرم اصلا

نمیذارن کوفیا یه کم حرمت