Ben Kerbelâ’nın son hatırasıyım

یه عمره که بارونیه صحن چشمام

همیشه کارم ناله و اشک و آهه

میراثم این مرثیه هاست مثل بابام

شد یار من گریه و مصیبت و غم قاتلم

از روضه های قتلگاه خونه دلم

نمیره از یادم غمای بی حدم

نشسته بود قاتل رو سینه جدم

امون امون ای دل ...

با خاطرات اسیری قدم شد خم

دلم شب و روز میسوزه از این ماتم

یادم نمیره قل و زنجیر آوردن

جای کبودیش هنوزم هست رو دستم

همیشه جلو چشممه جسارتای بی شمار

اشکای منو خنده ی اون نیزه دار

بال و پرم زخمه چشم ترم زخمه

از سنگ روی بام هنوز سرم زخمه

امون امون ای دل ...

با یاد این غم شدم از دنیا بی زار

ما رو نشوندن وسط کوچه بازار

حرف از کنیزی تا وسط اومد انگار

تموم عالم رو سر من شد آوار

مگه میره از خاطرم شلوغی بازار شام

عمه زینبو میزدن پیش بابام

بزم شراب کشتم اونجا شکست پشتم

هنوز از این کابوس گره میشه مشتم

امون امون ای دل ...