Gönlüm Kerbelâ’ya özlemle yanıyor, bana nasip et

پناهی جز این در به جانت ندارم

شکستم دلت را دلم را شکستند

من از کار دنیا شکایت ندارم

بدون اجازه به این سو دویدم

تو ردم نکن برگ دعوت ندارم

ز چشمت بیفتم به خواری می افتم

نگاهم بکن گرچه قیمت ندارم

سرم هرچه آمد گناه خودم بود

که گوشی برای نصیحت ندارم

اگر تو کنارم نباشی قیامت

امیدی برای شفاعت ندارم

دلم لک زده کربلا قسمتم کن

نیازی به غیر از زیارت ندارم

دو چشمم شده وقف غم های جدت

به جز گریه کردن عبادت ندارم

از آن دم که بر نیزه زد تکیه اش را

ز تنهایی اش جز خجالت ندارم