Neden kırgınsın, benim suçum ne

کف آبی خوردم فقط عزیزم بیا از نیزه پایین شیر دارم

دلم میل دو ابروی تو دارد ببین که شانه ام موی تو دارد

در آغوشم فقط پیراهن توست لباس تازه ات بوی تو دارد

نمی آید پس از تو خواب ای کاش که میمردم من بی تاب ای کاش

دوباره شیر آوردم ولی حیف نمی خوردم پس از تو آب ای کاش

مرا آزار با زنجیر میداد به من نان خشک با تحقیر میداد

زن شامی مرا سوزاند وقتی کنارم طفل خود را شیر میداد

دوباره می گیرم عزیزم در این ویرانه میمیرم عزیزم

دوباره حرمله رد شد از اینجا دوباره خشک شد شیرم عزیزم

نگفتند داغ بچه دیده اس نگفتند از بلا پشتش خمیده است

ولی گفتند این تازه عروسان عروس فاطمه مویش سپید است

گل یاس مرا از ساقه بستن مرا با ریسمان بر ناقه بستند

نمی ماندی بر نیزه چاره کردند سرت را با نخ قنداقه بستند

چه حسرت رها چشیدم بچه ام را چه سختی ها کشیدم بچه ام را

کنار بچه های نیزه دارش به روی نیزه دیدم بچه ام را

فقط لالا کنم لالا بخوابی ندارم غصه دیگر تا بخوابی

از آغوشم جدا گشتی و رفتی که روی سینه بابا بخوابی

نه رحمی بر پدر نه شرم کردند بساط غارتش را گرم کردند

برای آنکه راحت تر بخوابی زدند و سینه اش را نرم کردند

به سر شد خاک عالم نیزه رد شد به پشت خیمه دیدم نیره رد شد

به دنبال تو می گشتند در خاک چنان زد از تنت هم نیزه رد شد

به پشت خیمه ام قلبم گرفته تمام چهره ام را غم گرفته

ز بس نازی که تیری با سه شعبه در آغوشش تو را محکم گرفته

عبا را روی تو افکند بابا دلش را از غمت آکند بابا

چنان با تیر چسبیدی به قلبش تو را از سینه خود کند بابا