İbn Şebib; matem ayının ilk günü

گفتا شدم به محضر سلطان دین رضا

از من سوال کرد که هستی تو روزه دار

گفتم نه ای ولی خداوند کردگار

فرمود آن امام امم فخر ماسوا

امروز حجت زکریا شده روا

تیر دعای او به اجابت نهاده شد

یحیا به آن پیمبر پاکیزه داده شد

امروز هر که روزه بود از ره ثواب

گردد دعاش نزد خداوند مستجاب

یابن شبیب داشته این ماه احترام

بوده قتال بین عرب اندر آن حرام

دردا که در همین مه غم امت جهول

نگرفت احترام ز ذریه رسول

واقف همه ز حرمت این ماه ای عجب

سر از تن حسین بریدند تشنه لب

بردند سوی شام حریم و را اسیر

حق نگذرد ز جرم چنین فرقه شریر

یابن شبیب اشک تو جاری شد از دو عین

در هر بلا و حادثه کن گریه بر حسین

هجده عزیز او که نبودی نظیرشان

تابید نوک نیزه جمال منیرشان

در ماتم حسین زمین و زمان گریست

شد محشری پدید که هفت آسمان گریست

باز آمدند چهار هزار از فرشتگان

در کربلا به یاری آن شه ز آسمان

دیدند رفته بر سر نیزه سر حسین

غلطیده چاک چاک به خون پیکر حسین

ژولیده موی و اشک فشان چهره پر غبار

گشتند معتکف همه در خاک آن دیار

ساکن در آن دیار به فرمان سرمدند

چشم انتظار قائم آل محمدند

تا در رکاب منتقم خون آن امام

فریاد آورند و بگیرند انتقام

یابن شبیب از پدر و جدم این خبر

بشنو که چون برید عدو از حسین سر

از هر طرف بر آن بدن چاک چاک سرخ

بارید از آسمان به زمین خون و خاک سرخ

یابن شبیب در غم آن شاه انس و جان

گردد اگر سرشک تو بر صورتت روان

بخشد خدا تمام گناهانت از کرم

چه کوچک و بزرگ بود چه زیاد و کم

یابن شبیب خواهی اگر نزد کبریا

نبود ز نامه عملت ثبت یک خطا

طوف حریم آن شرف عالمین کن

در کربلا زیارت جدم حسین کن

یابن شبیب گر به نبی ختم مرسلین

خواهی شوی به باغ جنان یار و همنشین

بهر رضای ختم رسل فخر عالمین

لعنت نما به قاتل فرزند او حسین