Arzum hep senin yüzünü göreyim

چه زیان تو را كه من هم برسم به آرزویی

به كسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگویی

غم و رنج و درد و محنت همه مستعد قتلم

تو ببُر سر از تن من ببَر از میانه گویی

به ره تو بس كه نالم ز غم تو بس كه مویم

شده ام ز ناله نالی شده ام ز مویه مویی

چه شود که از ترحم دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو تر كنم گلویی

بشكست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خُمّ می سلامت شكند اگر سبویی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشین كنار جویی

بوی پیراهنت صحرا گردم کرده

چشمم تو روضه ها دنبالت میگرده

خسته میشم ولی میدونی میمونم

از هر چی بگذرم از تو نمیتونم

هر جا رو بگی گشتم هر جا رو بگی دیدم

تو نزدیک من بودی اما من نفهمیدم

صبح روز فرج دل از غم وا میشه

وقتی که صحبت از کرب و بلا میشه

صبح و ظهر و مساء بی تابی گریونی

پیش چشمای تو پیراهنی خونی

وقتی خیمه غارت شد تا مقتل هجوم بردن

کهنه پیرهنی داشتن اون پیراهنم بردن

ای عزیز خدا منو میکِشن نیزه

شدم راهی کوفه با ناکسان