Garip, yalnız ve tek başına

قبول شد توبه من شنیدم اسمتو گریه کردم

برای اولین بار برای جسم تو گریه کردم

جبرئیل گفت عطشان

یا قدیم الاحسان

گریه میکردم

جبرئیل گفت عریان

روی خاک سوزان

گریه میکردم

غریبا وحیدا فریدا

میگفت زینب از خیمه دیدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت شمر رو سینه ات پریدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت خنجرش سخت بریدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت موتو خیلی کشیدا

والا وقاحت داره

خیمه نرید برادرم رو خیمه غیرت داره

والا وقاحت داره

زنده است هنوز ببینید انگشتشو حرکت داره

غریبا وحیدا فریدا حسین جان ...

دلم آروم نمیشه

برات بی اختیار گریه کردم

پای روضه ات زنونه

نشستم زار و زار گریه کردم

جبرئیل گفت آروم

ای حسین مظلوم

گریه میکردم

جبرئیل گفت پهلوم

تیغ کند و حلقوم

گریه میکردم

غریبا وحیدا فریدا

میگفت خوردی زخم از پلیدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت میزدن ریش سفیدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت خواهرت دیر رسیدا

غریبا وحیدا فریدا

میگفت جای سالم ندیدا

شیب گوداله و شاه بی ردا

وا محمدا وا محمدا

عمه جان رو به مدینه زد صدا

وا محمدا وا محمدا

میزنه سنان جدا شمر جدا

وا محمدا وا محمدا

لااقل صیدتو رو به قبله کن

شمر حوصله کن ...