Ne zindan, ne de zindancı

که تازیونه ست افطارم شبیه بارون میبارم

گوشه سیاه چال افتادم به یاد گودال

مثل جدم حسین دست و پا میزنم

تشنه لب مادرم رو صدا میزنم

چه شبهای تاریک و سردی

چه مردمان نامردی

نه دلخوشی نه لبخندی

نه آشنا نه فرزندی

مردم از جدایی میوه دلم کجایی

جای تو خالیه این دم آخری

من حسینو تو مثل علی اکبری

مثل جدم حسین دست و پا میزنم

تشنه لب مادرم رو صدا میزنم

غم و درد من بی اندازه ست

تنم پر از خون تازه ست

دیگه از این دنیا سیرم

خدا رو شکر زود میمیرم

ای به خون نشسته دشمن ساقه مو شکسته

دستمو بسته و بی عبا میزنه

مثل مادر منو بی هوا میزنه