Rabbenâ’nın kokusu ömrümü kokuladı

حاجاتم رو من سپردم به دست موسی بن جعفر

چشمامو که میبندم تو کاظمینت هستم

دخیل این قلبم رو به لطف دستات بستم

زندگیمه برای تو برای تو برای تو

من فدا رضای تو رضای تو رضای تو

یا باب الحوائج یا موسی بن جعفر ...

تو زندون بی کس و تنها بارونیه ابر چشمات

میکنی با دست بسته به سوی خدا مناجات

جای غل و زنجیره به روی دست و پاهات

برات بمیرم آقا تشنه آبه لب هات

میخونی از غم گودال

یه خواهر و تن پامال

زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست

خار و خاشاک زمین منزل و مأوای تو نیست

اعضای تنت کبوده گریونی با چشمای تر

تازیونه تا بهت خورد افتادی یاد مادر

سهم دلت شد آزار

شدی ز دنیا بیزار

یا فاطمه میگفتی

زمین میخوردی هر بار

خسته و دل و پریشونی

از این زمونه دل خونی چه محزونی

واویلا واویلا واویلا ...