Ey Allah, Samarra’nın gurbetlisi

داره میسوزه تموم دست و پام

نداره توون دیگه بال و پرم

نفسام بریده میباره چشام

نانجیبا دلمو آزردن

چی به روز حال من آوردن

یاد عمه زینبم افتادم

تا منو تو مجلس مِی بردن

وای من وای من ای وای حسین ...

منو جا دادن توی خرابه ها

خندیدن به غربتم تو کوچه ها

ولی درد من غمای جدمه

شهر سامرا کجا شام بلا

وای من به عمه ها خندیدن

دور نیزه ها چقدر رقصیدن

شنیدم که نانجیبا حتی

چادر از روی سرا دزدیدن

وای من وای من ای وای حسین ...

نفسی نمونده توی بدنم

ای خدا آتیش گرفته گلشنم

با لبای تشنه یاد اون تن

غرق خون و بی سر بی کفنم

پیکری که توی گودال افتاد

زیر دست و پا و جنجال افتاد

جلو چشمای عمه زینب

با لبای تشنه بی حال افتاد

وای من وای من ای وای حسین ...