Üst üste hüzün; günlerim dayanılmaz

آه ای فلک گرفته رنگ غربت این دنیای من

ریختن تو خونم نیمه شب کشوندنم تو کوچه ها

با دست بسته بردنم یه عده مست بی حیا

داره واسم حکایت کوفه سامرا

چی بگم از این نامردما

زده آتیشم زهر جفا

واویلتا امون از این غریبی ...

آتیش و دود تو شعله ها سوخته همه بال و پرم

تو ازدحام پشت در افتادم به یاد مادرم

داغ مدینه تازه شد تو کوچه های سامرا

تا که زمین خوردم برام شده تداعی روضه ها

سیلی زدن مادرمو بین کوچه ها

دور از چشم حیدر بی هوا

جلوی نگاه مجتبی

واویلتا امون از این غریبی ...

تو بی کسی به یاد عمه زینبم با گریه ها

تو هر نفس با اشک چشمام روضه خون کربلام

تو ازدحام قتلگاه دم غروب کربلا

یه خواهری با قد خم میگرده بین نیزه ها

شکر خدا تو این نفسای آخری

نبوده کنارم خواهری

نرفته به غارت معجری

واویلتا امون از این غریبی ...