Ben o avım ki yabancı kapanına düştüm

من آن شمعم که در این بزم بی پروانه افتادم

دل شب از پی مرکب پیاده میدویدم من

به یاد عمه جان داده در ویرانه افتادم

چو دیدم این همه زیور به روی تخت و تاج تو

به یاد گوش مجروح گل دردانه افتادم

مرا بزم شراب آورده ای شرمی کن از زهرا

به یاد عمه ها در مجلس بیگانه افتادم

عمامه از سرم انداختی مویم پریشان شد

به یاد گیسوان درهم و بی شانه افتادم

به من در حالت مستی جسارت میکنی

یاد لب بی آب و چوب زاده مرجانه افتادم